-----------------------------------------------

ما به اسلام می بالیم ولی فراموش نمی کنیم ایران یکتا پرست مهد تفکر و پاکی ها بود و خلفای ناحق اسلام چشم بر سرزمین غیر قابل نفوذ ایران داشتند و چون خود مدتی بود بت ها را کنار گذاشته و خدای یکتا را شناخته بودند گمان می کردند مردم اصیل ایران نیز در باتلاق آتش پرستی شناورند و به غیر از علی بن ابی طالب ( درود خدا بر او و خاندان پاکش باد ) که علمی اهورا مزدائی داشت عرب دیگری نمی دانست که آتش فقط سنبلی برای پاکی و خدای ایرانیان همان الله یکتا با نام اهورامزداست

باید نابودی کشورمان را مدیون تازی ها باشیم که با ورود خود فنا را برای ایران ( وای وای وای ایران ) و ایرانی ( آه ایرانی ) به ارمغان آوردند ، چه ارمغان شیرینی ( نابودمان کردند و ما ممنونشانیم )

می گویند سرداران بزرگ زمانی که راهی برای ادامه ی جنگ نداشتند و سرانجام خود را در دقایقی دیگر می یافتند با خون خودشان شمشیر هاشان را می آراستند تا افتخار کشتنشان هم به دست دشمن نیفتد ( لا اقل در افسانه ها دیده ایم ) ولی افسوس نابودی وطن جهان ساز ما به دست عرب بادیه نشین اتفاق افتاد ( ایرانی جهان را ساخت و به وسیله ی گوشه ای جدا از جهان که ارزش آبادی نداشت در اندیشه های بی بن سوخت )

زمانی که پدران ما زیگورات چغازنبیل را بنا می کردند  تازی ها ی بی فهم برای درمان بیماری دام هایشان از لگد کمک می گرفتند

زمانی که ایرانیان در شوش آب را لوله کشی می کردند تازی ها دخترانشان را از روی خجالت در خاک می گذاشتند و دفن می کردند ( مردانگی تازی در پسردار شدن بود )

چه بگویم که گفته ها بسیار زیاد است و توان من نمی رسد به تنهائی بار این مهلک را به دوش بکشم ( یاریم دهید ) از شما عاجزانه می طلبم ( به جان بی ارزش خودم قسم ، اینترنت را نساخته اند تا انسان ها از هم دور تر شوند ) ( دوستی های نو را بنا کنیم و ایران را اگر اراده نداریم ... حداقل خودمان نابود کنیم تا افتخار نابودی دلیر ترین سرزمین برای بیگانه نباشد و نصیب هیچ بی اصالتی نشود )

ادامه ی مطلب را کامل بخوانید و اشک بریزید که اشک برای وطن ، پیش لرزه ی عزم برای ساخت است